MUAMMER YAVAŞ[1]
MEB DEHLİZLERİNDEKİ SENARYO
Bugün “ders kitabı”nın beşte biri diyen, yarın olmadan ülkenin beşte dördünü gözden çıkarır.
Bürokrasi ve Çelişkileri ve 28 Şubat Darbesini Temellük Eden MEB!
Beş birim ders anlatıp bunlardan 5-6 ‘senaryo’ uygulaması adı altında -şimdi bir de zorluk dereceleri belirlemişler- sınavlarda birinden sorumlu tutmak nasıl bir zekânın işidir? Sormayacağı konuları kitap olarak basmak, sonra o konuları tek tek anlatmak ve bunlardan bir -senaryo denilen ucubeden- sınav çıkarmak, hangi bilimsel yaklaşımla örtüşür Allah aşkına?
3-4 sayfalık soru kâğıdında yarım sayfayı bulmayan cevaplar Türkçeyi yok saymak demektir.
“Açık uçlu soru” tam bir cehalet örneği.
Koltuğa oturan gelenek görenek düşmanı oluyor.
Harf devrimini geride bırakacak felaketler taşıyorlar sınıflara.
MEB uzun zamandan beri bilhassa Ömer Dinçer’in 8 yıllık kesintisiz eğitimi 12 yıla -ki bana göre 18-20 yılı buluyor bu süreç- Türkiye’yi işgal kuvvetleri adına yönetiyor gibi. (“Gibi” ihtiyat payı değil)
Dün ve hâlâ Avrupa’ya veya Batı’ya işçi olarak giden insanımızı dişleri başta olmak üzere seçerek alan dış ülkeler kendileri adına doğru bir iş yapıyorlardı.
Gel gör ki bugün MEB daha beterini devlet okullarında bizzat yapıyor ve öğrencileri bütün aksilikler iddialara rağmen sözüm ona “seçme/başarı” düzeyi uygulayarak bir kısmını yukarı; (Fen lisesi ve “Çok Özel” liseler!) kahir ekseriyeti de aşağıda yerleştirerek bu insanları “öz yurdunda parya” hüviyetiyle etiketliyor.
Peki sevilenler daha sonra ne oluyor?
Türkiye’yi terk etmenin yollarını arıyor. Çünkü sistemi kuranlar artık “Sirkeci Tren Garı”ndan almıyor seçmiyor kölelerini; Fen liseleri ve “Çok Özel” liselerden seçiyor. Sistemin yani MEB bürokrasisinin ortaokulda gariban alt gelir grubuna mensup kültürel olarak da yukarı taşınamayacak olarak etiketlediği -yazılı olmayan fakat gizli bir hüküm gibi icra edilen kaide gereği-; o öğrencilerden esirgeyip hatta onlardan alıp diğerlerine verdiğimiz zaman ve emek ile yetiştirdiğimiz öğrenciler arasından ince eleyip sık dokuyarak…
Bizim MEB’deki “büyüklerimiz”in saha tecrübesi bahs-i diğer.
Fakat bir şey olamadan bir başka şey olma hırsıyla Milli Eğitim’e mitili atan orada allâme-i cihan kesiliyor.
“Maarif”in ne anlama geldiğini bilmeden “Ârif”i de harcıyor, harcadı.
12 yıllık mecburi eğitim nüfusu düşürdü.
Erdemlerin köküne kibrit suyu döküldü. Hepsi plastik oldu.
Ailelerin mesleki gelenekleri koparıldı. Kimse Ata/Baba mesleği istemiyor.
28 Şubat’tan daha beter uygulamalar söz konusu eğitim- öğretimde.
“İşçi Göçü”nün yerini “Beyin Göçü” aldı.
“MEB Sözde Projeleri” eğitim kurumlarının bütün kılcal damarlarını kesti.
Meslek liseleri üvey evlat muamelesi görmekte. O okullara öğrenci yönlendirmek teamül icabı suç sayılmakta. Fakat o okullarda görev söz konusu olduğunda kimse istemem demiyor.
MEB bürokrasisinin bütün iş ve işlemlerini artık yapay zekâ yapıyor. Kendileri düşünmedikleri gibi hissetmiyorlar da.
Devlet felsefesinden bihaber olduklarını anlamak zor değil.
Herhangi ortaokul Fen Lisesi vb. (Eskiden Öğretmen lisesi ve Anadolu liseleri de buna dâhildi) okullara öğrenci yerleştirmeyen okullar “başarısız” kabul edilirdi, bugün de aynı durum sürmekte.
İnsan odaklı kararlar alamadıkları gibi devletin ihtiyaçlarını da öngöremiyor bu bürokrasi.
Ailelerin mesleki gelenekleri başta olmak üzere Türkiye sanayisinin ve genel olarak ekonominin beklentilerini karşılamaktan aciz durumda.
İnsana saygısı olan bir bürokrasi, öğretmenleri ve herhangi ortaokulun gelecek perspektifini “Fen Lisesi”ni üste alarak aşağıya doğru dizayn etmez.
“Başarı nedir?” sorusu MEB’de ebeveyn olamadan öğretmen; öğretmen olamadan idareci, idareci olamadan yüksek bürokrat olmak için birilerinin her türlü adamı olma pragmatizmi…
Bunu siyaset zannetmelerinin bedeli İsmet Özel’in dediği gibi kötüden betere doğru yol almakta.
[1] Yazarın diğer MEB eleştirisi için tıklayınız: https://haberedebiyat.com/turkce-buyuk-tehlikede-muammer-yavas-yazdi/
