AYDIN UZKAN
KENDİMLE RANDEVU
Zaman, insandan hep bir şeyleri eksilterek ilerler. Oysa insanın en büyük kaybı, koşturmacalar arasında kendini yitirmesidir. Hayatın gürültülü kalabalığından sıyrılarak sessizliğin iniltisine sığındığım o gün, kendi kendimle sözleştiğim tenha bir kavşakta durdum.
Başkaları için giydiğim tüm maskeleri, ödünç aldığım gülüşleri ve başkalarının aynalarında parlatmaya çalıştığım suretimi bir kenara bıraktım. Ruhumun tozlu raflarında biriken vaatleri temizlemek, yorulan adımlarımı kendi gölgemle eşitlemek için bu buluşma kaçınılmazdı.
İnsan, en çok kendinden kaçar. Kaçtığı o dipsiz dehlizde aslında yine kendisinin beklediğini bildiği halde, yollarını uzatır da uzatır. Ben de bugüne kadar hep başkalarının menzillerine varmak için harcamıştım nefesimi. Oysa asıl varılmamış coğrafya, kendi içimin saklı haritasıydı.
Bir trenin penceresinden akıp giden manzaralar gibi yabancılaşmıştım kendi iç sesime. Şimdi bu buluşma, ruhun ruhla yaptığı en adil ve en acımasız yüzleşmeydi. Ne bir mazeret sığınacak yer bulabilirdi ne de zamanın arkasına saklanmak mümkündü.
Karşımda duran ben, ne aynalarda gördüğüm o yabancı yüz ne de ömrümce idare ettiğim o kırılgan egoydu o. En derinlerde, kimsesizliğin ortasında usulca bekleyen o masum çocuktu. Yıllarca üzerine örttüğüm korkuların, “yapmalısın”ların ve “başarmalısın”ların külünü üflediğimde, oradaki kor hâlâ sıcaktı.
İnsan, kendi çocukluğuna yabancılaşarak büyür. Ben ise bugün, o yarım kalmış çocuğun elini tutmak için geçmişin bittiği, geleceğin henüz başlamadığı o ince çizgide soluklandım.
“Aynadaki suret göz kırpmaz; yalnızca sorar: ‘Sen hangi yolda kaybettin o ilk yürüyüşünü?'”
Derinlerde bir yerlerde, sular duruldukça berraklaşan bir hakikat belirdi: Biz hayatı hep dışarıda ararken, içerideki mabet sessizce yıkılıyormuş. Kendi kendimle buluşmak, büyük zaferlerin değil, sessiz kabullenişlerin eşiğiymiş.
Kimseye kanıtlayacak bir davası kalmamış bir insanın özgürlüğüyle baktım kendi gözlerimin içine. Orada ne bir öfke ne de bir sitem vardı. Yalnızca derin, okyanuslar kadar sessiz bir affediş yatıyordu. Yıllarca kendime ettiğim haksızlıkları, başkalarının elleriyle açtığım yaraları tek tek öperek sarmaya çalıştım.
Hayatın en ağır yükü, insanın kendisiyle yaptığı kavgalardır. Başkalarıyla olan savaşlarımız bir şekilde biter, imzalanır ya da unutulur fakat insan, gecenin en koyu saatinde kendi vicdanının mahkemesinden kaçamaz. Bu buluşmada, o mahkemenin hem sanığı hem hakimiydim. Kendimi suçlamaktan vazgeçtiğim an, prangalarımın sesini ilk defa bu kadar net duyabildim. Affetmek, başkalarını değil, en çok insanın kendi gölgesini kucaklamasıymış.
Zaman, bu sessiz buluşmanın etrafında halka halka genişledi. Dışarıda dünya akmaya devam ediyordu. Çarklar dönüyor, kalabalıklar birbirine çarpıyor, hırslar bileyleniyordu. Ama bu tenha köşede, zaman adeta donmuştu.
Kendimle baş başa kaldığım o saat, ömrümün en kalabalık anıydı. İçimdeki bütün sesler susmuş, geriye sadece kalbimin asırlık ritmi kalmıştı. O ritim bana, var olmanın ne kadar sade ve ne kadar mucizevi bir şey olduğunu fısıldıyordu.
İnsanın kendi iç denizinde boğulmadan yüzmeyi öğrenmesi ne zor zanaat. Dalgaların boyunu aşmasına izin vermeden, dibe vura vura kendi yüzeyini bulması gerekiyor. Ben bugün, o dip akıntılarından sağ salim çıkıp kendi kıyısına varan bir yorgun denizci gibi oturdum ruhumun sandalyesine.
Ne fırtınalar geride kalmıştı ne de deniz tamamen sütlimandı ama artık pusulamın yönünü biliyordum. Kendi merkezimden uzaklaştığım her an, aslında kendimden de sürgün ediliyormuşum meğer.
“En uzun yolculuk, iki adım arasıdır: Biri dışarıdaki dünyadan kopuş, diğeri içerideki özle buluş.”
Artık biliyorum ki; insan kendiyle buluştuğunda, dünyadaki tüm kimliklerini kapıda bırakır. Ne unvanlar kalır geriye ne kırık dökük hayal kırıklıkları. Geriye sadece çıplak, saf ve boyun eğmez bir “ben” kalır. Bu buluşmadan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, çünkü artık kendimi kandıramayacak kadar yakından tanıyorum kendi zihnimin karanlık sokaklarını. Yalnızlığı bir ceza değil, ruhun kendi müziğini duyabilmesi için en kutsal sığınak olarak kabul ediyorum.
Ve nihayet, bu uzun ve dolambaçlı yolun sonunda, eve döndüm. Evim ne taştan bir bina ne de topraktan bir vatan; evim, kendi kalbimin en mutmain, en sakin köşesiydi. Kendimle tokalaştım, affettim, affedildim ve yola yeniden, ama bu defa kendi adımlarımla devam etmek üzere yürümeye başladım.
İçimdeki ışık sönmediği sürece, hangi karanlık sokağa girersem gireyim, yolun sonunun hep kendime çıkacağını bilmenin o sarhoş edici huzuruyla gülümsedim.
[15.11.2026, Haber Edebiyat]
