Şükûfe Nihal BAŞAR (1896-1973)
ANADOLU KADINLARINA
Baktıkça yüzünüze aksiniz vurdu bana,
Neş’e dolu gözlerim büründü bir dumana;
Birer birer sönerek ruhumdaki ışıklar,
Alnında sizin gibi belirdi kırışıklar…
Dudaklarım büküldü bıkmış gibi canından,
Çekildi zerre zerre damarlarımdaki kan…
*
Alnınızda ne derin bir ıstırap izi var,
Hepiniz bir esrarlı gece, siyah bir mezar…
Ömrünüzde bir yaprak çiçek yok dökülmemiş,
Hangi zerreniz var ki hicranla örülmemiş!…
*
Öyle mağrur, mermerden bir duruşunuz var ki,
“Merhametine muhtaç değiliz!” diyor sanki…
Ezildim karşınızda gözlerimi kapadım:
“Zavallı” sizin değil elbette benim adım…
[Güzel Yazılar, Şiirler, TDK, Ank. 1997]
