THE OUTRUN – Kenan Subaşı
SEMİH – Nejat İşler
AYLA – Nurgül Yeşilçay
(Uzun metraj – Sahne 6)
(AKŞAMÜSTÜ / DIŞ / BİR SAHİLDE KAYA ÜZERİ)
[
AYLA – !
SEMİH – !
AYLA – !
SEMİH – Eskiden hayat nasıl da başkaydı, Ayla… Her şey nasıl da başkaydı…
AYLA – !
SEMİH – !
AYLA – !
SEMİH – Sen çocukken hiç istop oynadın mı?
AYLA – Oynadım tabii ki… Yakar top da oynadım, ip de atladım… Körebe, yağ satarım-bal satarım, dokuztaş, hepsini oynadım…
SEMİH – Saklambaç!
AYLA – Onu da oynadım… Hatta bizim sokakta bir Ayten vardı, ebe olunca hep kolunun altından etrafa bakardı… Kamuran teyzenin kızı, biz ona Cadoloz Ayten derdik… Hani ebe olunca duvara dönüyordun ya, kolunla yüzünü kapatıp sayı sayıyordun, diğerleri de saklanıyordu, işte o sırada hep etrafa bakardı… (tebessüm eder) Çok mızıkçıydı… (tebessüm eder)
SEMİH – Bizde de çok oyunlar vardı. Uçurtma uçururduk… Misket oynardık… Yaz gelince patenle kış gelince kızakla kayardık… (sağ eli yukarıda ve açık, parmak araları kapalı, kulaç atar gibi hızla indirerek) Jiuvvv…
AYLA – !
SEMİH – Ben, Naci, Hüseyin! Üçümüz de çok haylazdık… Kızların saçlarını çekerdik, sonra da kaçardık, hepsini ağlatırdık… Hatta bizi kovalarken düşenleri olurdu, dizlerini yaralıyorlardı, hatta bizim eve o yüzden çok komşu gelirdi, koşup düşen kızlarının hesabını sormak için! (tebessüm eder) Küçüklük işte…
AYLA – !
SEMİH – Bir de apartman zillerine basıp kaçardık… Apartman sakinleri, pencerelerden dışarıya çıkardı… Bizi göremezlerdi, çoktan kaçmış olurduk, etrafa bakınırlar, söylenir söylenir dururlardı… Bizi bulamazlardı ya, Ayla, hepsi pencereden pencereye, birbirleriyle dedikoduya başlardı; (tebessüm eder) – Nigar! Zehra’nın kızı kocaya kaçmış, biliyon’mu? Oğlan, Al(a)man’cıymış, Ortaköy’de üç tane evi varmış! – Öyle miiii? Doğrudur, anacım! Ben diyo’dum zaten, bu kızda bi’kurtlar var, diye… Son zamanlarda gözleri fıldır fıldır dönüyo’du… (tebessüm eder) – Bak, yine halı silkelemişler! Topak topak saçlar, bak, görüyo’musun? Yok, hani, şikâyet ediyoruz, gelen giden de yok! En sonunda gidicem buralardan… (tebessüm eder)
SEMİH – (tebessüm eder)
AYLA – İlkokulda kollar vardı… Gezi ve inceleme kolu, Kızılay kolu, neler neler… Siyah önlüğümüzün üzerine taktığımız pazubentlerimiz vardı… Ben, gezi ve inceleme kolundaydım, pikniğe veya geziye çıktığımızda, sınıfın öncüsüydüm, herkes benden sorulurdu… Bir bayan olarak, düşün yani! (tebessüm eder)
SEMİH – Nerelere giderdiniz?
AYLA – Genelinde müzelere, ormanlık alanlara, nehir kenarlarına falan giderdik… Ailemiz de gelirdi… Annelerimiz, evde poğaçalar, börekler hazırlar, bir kaba koyar, gittiğimiz yerlere götürürdük… Öğretmenimiz, bize çok dikkat ederdi… Leyla Hanım! Yaşıyorsa kulakları çınlasın… Buradan uzaklaşmayın diye sık sık tembih ederdi… İki kişi yürüyün, el ele tutuşun, öyle ilerleyin, derdi… Hani olur da kaybolmayalım diye… Ne öğretmendi ya! Bir yürüyüşü vardı, dersin, Paris Hilton podyuma çıkmış! (tebessüm eder) Çok güzeldi, hiç de ağır makyaj yapmazdı, doğal bir güzelliği vardı…
SEMİH – Adı, ne dedin?
AYLA – Leyla Yurtseven! Türkçe öğretmenimiz… Yazılarımıza çok dikkat ederdi… Dövmezdi ama dövmekten beter ederdi, kelimeleriyle dayak atardı… Çok titizdi, canım öğretmenim, benim!
SEMİH – !
AYLA – Sınıfbaşkanımız vardı ama nasıl da tatlı bir çocuk, Allah’ım, ya Rabbim! Biraz şişman! Yanakları al al, gözlüklü! (tebessüm eder) Çok şirindi… Biz, ona, ‘yeyli malı, Sinan’ derdik… (tebessüm eder) R harfini çıkartamazdı… Yerli malı, diyemezdi… Sınıfta bağırırdı, ‘YEYLİ MALI YUYDUN MALIDIY, HEYKES ONU KULLANMALIDIY! (tebessüm eder)
SEMİH – (tebessüm eder)
AYLA – !
SEMİH – !
AYLA – Yerli malı deyince aklıma geldi, şeyler nasıldı! Sizde oldu mu bilmiyorum… Hani kuru üzüm, leblebi, süt dağıtırlardı ya sınıflara…
SEMİH – Evet, bizde de olurdu… Sıraların üzerine bırakırlardı… Çok yerdim, hiç eve götürmezdim… Baktık, çok geldi, birbirimize atardık… Leblebi savaşı! (tebessüm eder)
AYLA – !
SEMİH – !
AYLA – !
SEMİH – Bembeyaz bir yüzüm vardı… Büyümemek ne güzeldi…
AYLA – !
SEMİH – Ne diyordu o şair? Birinciliği beyaza verdiler…
AYLA – (tebessüm eder)
SEMİH – !
AYLA – !
SEMİH – !
]
