RAHİME KÖSEM ALCAN/ŞİİRLER
KÜL RENGİ AKŞAMLAR
sen hiç siyahı beyaza karıştırdın mı
renklerin kokusunu alırken
kül rengi akşamlarda gün gurûba ererken
renkler kaybolup karanlığa direnemezken
gidenin ardından bakakaldın mı?
kül rengi akşamlarda hüzün sararken etrafı
kaybolup giden bir dilin sözceleriyim
garip bir hüzün verirken akşamın serinliği
ardından bakan divaneyim
bir anafor çeker derine
daldıkça gönlünün kokusu gelir burnuma
sesin hafiften yankılanır kulaklarımda
siluetin görünmez olur, kaybolur derinlerde
birden yeise düşen bir âmâ olurum
kül rengi akşamlarda renkler giderek solarken
içimi buz gibi panik kaplar
ya ulaşamazsam derinlerden eline
tutunamazsam gönül teline
tüm renkler
dönüşürse akşamın kül rengine
kül rengi akşamlarda panik sararken benliğimi
esen rüzgârla seni ararım
dayanılmaz bir boşlukta asılı kaldım
büyürken içimdeki panik sorarım;
sen hiç siyahı beyaza karıştırdın mı?
kaybolurken zamanın içinde
sevdiğinin ardından
gitmek istedin mi koşar adım?
*
KELEBEĞİN SON DANSI
Bağrımda bir kelebek taşıyorum
kozasından yeni çıkmış, sevinçle kanat çırpan
ilk kez gördüklerine hayran
sonsuzluğa hayran
Bilmezdi kabuğunun dışında var olan dünyayı
bilmezdi özgürlük gibi
hava gibi sevda gibi maverayı
kanat çırpmanın bir nimet
yâre koşmanın ganimet olduğunu
Çevresine ördüğü duvarlara yaslanırken
sevdi, bilmeden neyi sevdiğini
aniden gelen sevda ateşiyle
aynada gördü suretini
anladı görünenin kendi değil yâr olduğunu
benliğini kaybedip, sevgilinin gül yüzüne büründü
Gönlümde bir kelebek taşıyorum
ömrünün kısa olduğunu bilmeden
sonsuzluğa kanat çırpıyor
mutluluğu uzun sürmese de
izi kalsın diye uçuyor dolu dizgin
uçuyor son nefesini vereceği vadiye
uçuyor kelebekler dansıyla
uçuyor son sevda şarkısıyla…
[Eleştiri Haber, 2021]
