BOŞ VERMİŞLİK
Her şeye boş vermişiz günümüzde
Ciddiye aldığımız bir şey kaldı mı?
Kendimizi?
Hayatımızı?
Görevlerimizi?
Hayallerimizi?
Hedeflerimizi?
Geleceğimizi?
Hangisini ciddiye alıyoruz?
Bugün de böyle olsun der geçeriz
Ya yarın?
Sanmıyorum azizim, yine aynı şeyler tekrarlanır.
Boş vermişliğin pençesinde tutulup kalmışız
Önümüzü göremez olmuşuz.
Eskiden daha mı farklıydı bu boş vermişlik?
Bugünkü işini yarına bırakmayalım derdik.
Şimdi ise “Boş ver, yarında gün var azizim” deyip geçiyoruz.
Bir işi bugün yapmayız,
yarına bırakırız.
Bir sorumluluğu erteleriz,
sonra bir başkasını…
Derken yarın gelir.
Biz yine aynı yerde kalırız.
Hayatımızı bari boş vermesek
Onun sorumluluğu bizde.
Çünkü ertelenen yalnızca işler değil azizim;
bazen hayallerimizi,
bazen hedeflerimizi,
bazen de kendi hayatımızı erteliyoruz.
Sonra dönüp bakıyoruz,
“Ne ara geçti bunca zaman?” diyoruz.
Oysa zaman geçiyor.
Biz fark etmeden,
biz beklerken,
biz “yarın yaparım” derken…
Belki de artık bazı şeyleri
yarına bırakmamak gerek.
Bugün yapabileceğimiz bir şeyi
yarına bırakmadan…
Kendimiz için,
hayatımız için,
yarınlarımız için…
Boş vermemek lazım azizim.
Hele ki insanın kendi hayatını hiç…
Çünkü hayat beklemiyor.
Her daim bir umut vardır.
Aylin Özgür
