Ah Türkiyem…
Çok hırpalandın,
çok çekiştirildin.
Ama her defasında
“Güçlüyüm ben” dedin.
Düştün belki…
Ama dizinin üstünde kalmadın.
Ayağa kalktın.
Edirne’den Kars’a,
dağından ovasına,
köyünden şehrine
her karışında bir mücadele vardı.
Kimi silah tuttu,
kimi ekmeğini böldü.
Kimi evladını gönderdi cepheye,
kimi gözyaşını içine akıttı.
Bir millet vardı o gün…
Yüreği bir,
duası bir,
derdi bir,
umudu bir.
Ve o umut,
Mustafa Kemal’in önderliğinde
bir destana dönüştü.
30 Ağustos’ta
zafer yalnızca kazanılmadı;
hak edildi.
Ama bilirim…
Bir zaferin arkasında
sadece zafer yoktur.
Bir annenin bekleyişi vardır.
Bir babanın sessizliği…
Bir çocuğun yarım kalan çocukluğu…
Bir gencin yarım kalan hayalleri…
Toprağa düşen canlar vardır.
Verilen emekler,
çekilen acılar,
yokluklar,
fedakârlıklar vardır.
Ve hepsinden önce
birlik vardır.
Beraberlik vardır.
“Ben” değil,
“biz” vardır.
Bugün gökyüzüne bakıyorsak
özgürce,
bugün bu topraklarda
başımız dik yürüyebiliyorsak,
birilerinin dün verdiği mücadele sayesindedir.
O yüzden bugün
sadece bir zaferi değil,
bir milletin yeniden ayağa kalkışını
kutluyoruz.
Ah Türkiyem…
Sen kolay kazanılmadın.
Kolay kurulmadın.
Ve asla kolay unutulmayacaksın.
Bu toprakların kıymetini bilenlere,
vatanını yüreğinde taşıyanlara,
Cumhuriyetin değerini bilenlere,
geleceğe umutla bakanlara
kutlu olsun bu güzel gün.
Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere,
bu vatan için can veren
tüm kahramanlarımızı
rahmet, minnet ve sonsuz saygıyla anıyorum.
30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.
Ve yüreğimizden geldiği gibi…
Ne mutlu Türküm diyene.
Aylin Özgür
