ORMAN VE DENİZ
Ne orman denize kavuşuyordu,
Ne de deniz ormana karışıyordu.
Ama birbirlerini tamamlıyorlardı.
Birinin mavisi,
Diğerinin yeşili…
Doğayı güzel kılan da buydu.
Şimdilerde
Mavi yeşile hasret,
Yeşil ise maviye…
Çünkü yanan yeşile
Ancak mavinin serinliği iyi gelir.
Ama insanoğlu
Yine ormanları yok ediyor.
Yakmak kolay,
Yıkmak kolay…
Peki ya yaşatmak?
İyileştirmek neden bu kadar zor?
“Yok etmeyelim.” dedikçe,
Daha büyük bir hırsla
Birer birer eksiliyor ormanlar.
Ve mavi de payına düşeni alıyor.
Artık o eski mavi değil.
Bazen dumanın grisine bürünüyor,
Bazen de denizden çok
Bir çöp yığınını andırıyor.
Koruyamıyoruz…
Neyi koruduk ki?
Doğayı mı?
Canlıları mı?
Çocukları mı?
Kadınları mı?
Yoksa yarınlarımızı mı?
Bir de derler ki,
“İnsanoğlu güçlüdür.”
Evet…
Yok etmekte çok güçlü.
Ama yaşatmakta,
Koruyup iyileştirmekte
O kadar güçlü değil.
Oysa gerçek güç;
Bir kibriti yakmakta değil,
Yanan bir ormanı yeniden yeşertebilmektedir.
Bir ağacı kesmekte değil,
Gölgesinde nesiller büyütebilmektedir.
Her daim bir umut vardır
Aylin Özgür
