BİZ TÜRKLER…
Yok bizim bir ayarımız,
bir durak noktamız,
bir “dur” işaretine uyum sağlamamız.
Yok bizim.
Başka neyimiz yok?
Kırmızıyı çok severiz biz.
Bayrağımızdaki kırmızı ile
trafik ışıklarındaki kırmızı
belli ki farklı.
Birine tapıyoruz,
öbürünü ise gördükçe küfür ediyoruz.
Yok bizim bir orta ayarımız.
Başka neyimiz yok?
Çayın demlisini,
kahvenin ortasını,
uykunun hafifini,
sohbetin en koyusunu severiz biz.
Ama sıra kusur aramaya geldi mi,
tüm kusurların sahibi başkaları.
Başka neyimiz yok?
Severiz Türkiye’mizi.
Türkçemiz önemli.
Yabancı turistler hariç…
Onlar Türkçe bilmese de olur.
Biz onların dilini öğrenip konuşmalıyız.
Ha, bir de Türkler baş tacımız değil.
Turistlere ölürüz biz.
Çok tapıyoruz onlara.
Doğru ya…
Onlar olmasa
nasıl olurdu hâlimiz?
Başka neyimiz yok?
Delikanlılık deriz,
sevgi deriz,
değerler deriz de
hep başkasında olmalı bunlar.
Haysiyet oldu mu yeter deriz.
Kendimizce onun da
felsefesini yazmışızdır.
Ah biz Türkler…
Birlik, beraberlik deriz.
Tek maçlarda görürüz onu da.
Yoksa en büyük ayrımcılık,
gayrımcılık bizden sorulur.
Yine de her daim bir umut vardır
Aylin Özgür
