ARTAKALAN
mektuplar bekliyorum
bir ölüden
dilimde kiralık bir şarkı
kalbimi bırakmışım
bir tel örgüde
aklım mavilere takılı
ah unuttuğum günahlar
ellerim mürekkep
kırıldı tüm aynalar
ve içimde
bir çocuk saklanıyor hâlâ
kalın bir ceviz gövdesinin ardına
*
artık şehirler sana kalsın
ben sustum
sen sesim yok sandın
hangi ucube şehirde
hangi yol kenarında
hangi dikenli bahçede
unutacaksın beni
kim bilir yanında kimlerle
*
bir katar dolusu
el alem taşıyorum içimde
susan
bağıran
veya konuşan
günahlarından azade
hep kınayan
ve artık ben de
kibritler taşıyorum cebimde
nehirleri yakmak için
*
anladım
ölümlü değilmiş ayrılık
hiçbir kurşun işlemiyormuş
sesi yok
rengi yok
elleri yokmuş
tutup götüremezsin yani
*
her şeye rağmen
iyi bildiğim şeyler vardı
benim de
ama sen yine de
yaralı atlar gibi
vurmalıydın belki beni
*
Mehmet Kabakçı
17 Nisan 2021 – Trablusşam/Lübnan
(3.10)
